Vesting Stevensweert

Stevensweert ligt samen met Ohé en Laak op het zogenaamde Eiland in de Maas, tussen de waterlopen van de Maas en de Oude Maas. Door de aanwezigheid van vruchtbare klei is al in de 13e eeuw sprake van permanente bewoning. Stevensweert is destijds ontstaan rond een middeleeuws kasteel waarvan nu nog enkele restanten zichtbaar zijn aan het Jan van Steffeswertplein. Een goed beeld van de ontwikkeling van Stevensweert door de eeuwen heen krijgt u in het Streekmuseum Stevensweert/Ohé en Laak.

De geschiedenis als vestingstad begint in 1633, gedurende de Tachtigjarige Oorlog. Nadat de Spanjaarden in 1632 zijn verdreven uit Limburg, zetten ze een jaar later de tegenaanval in. Dit leidt tot de bezetting van het strategisch gunstig gelegen Eiland in de Maas. De Spanjaarden veranderen Stevensweert in een vestingstad. Bij de bouw van de vestingwerken houden ze rekening met de uitvinding van het buskruit. Gemetselde muren boden geen afdoende bescherming tegen de vuurkracht van de kanonnen. Brede dijken van aarde konden de kogels wel opvangen. Als gevolg hiervan wordt Stevensweert omgeven door aarden wallen, in tegenstelling tot middeleeuwse vestingsteden als Zons die een stenen stadsmuur hebben.

Vervolg